Special | 05-02-2012 -
Ronald Meeus (38) is zwervend redactielid van ons zusterblad Gunk, en schrijft al veertien jaar over videogames, nieuwe media en technologie voor bladen als De Morgen, Knack en Clickx. Om de twee weken heeft hij op 9Lives het laatste woord over een actueel onderwerp uit de wereld der videogames.
In de zomer van 1988 werd ik als vijftienjarige knaap ontmaagd door een vrouw die quasi dubbel zo oud was als ik. Het gebeurde op de achterbank van haar rode Honda Civic - want in die tijd werd er nog keihard op achterbanken geneukt - op het heilige militaire domein van Leopoldsburg. En ze deed dat goed. Heel wat beter, in ieder geval, dan de veel te jonge schepsels waarmee mijn leeftijdsgenoten voor het eerst van bil gingen: onhandig, zonder finesse, veel te snel, en dus veel te kort.
Maar goed, vraag jij je ondertussen wellicht af, is er misschien een réden waarom ik dat moest vertellen? Niet echt: ik had gewoon nog eens zin om het op te rakelen, ok? Het punt dat ik deze keer wil maken begint eerder bij mijn onfortuinlijke maatjes uit die tijd: hoe ze bijna 25 jaar later misschien met weemoed terugkijken naar hun eerste seksuele ervaring, maar hoe ze destijds na een paar pinten moesten toegeven dat het - bij hen althans - toch niet dat was. Met andere woorden: nostalgie verblindt.
Ik hou niet zo van mensen die claimen dat het vroeger allemaal beter was. Meestal zijn dat sujets die te lui zijn om hun vinger op de huidige polsslag van de tijd te leggen. Nostalgie is gemakkelijk. Goedkoop. Dat geldt ook voor wie al langer dan een decennium videogames speelt: er is geen enkele reden om aan te nemen dat games vroeger beter waren dan vandaag. Ouwe games waren om te beginnen een bitch om te besturen. De zestien knoppen op een huidige gamecontroller vereisen wat handigheid, waarvoor je inderdaad moet hebben geoefend, maar eens je het kunt is het veel vlotter dan dat handkrampen veroorzakende gerammel op hoekige joysticks, of het gepleur op die wezenloos onhandige NES-knoppencontroller dat vroeger voor gamen moest doorgaan.
Bovendien werden games uit die tijd artificieel moeilijk gemaakt. In die mate zelfs dat ze je reinste rip-off waren. Die traditie van crimineel moeilijke games begon in de speelhallen, en diende vooral een commercieel doel: hoe moeilijker de game was, hoe meer munstukken het kastje slikte. Het ging om geld. Dat werd verdergezet bij de eerste huisconsole- en huiscomputergames, waarvan de meesten conversies van die coin-opspelletjes waren. En toen het tijdperk van de Nintendo- en SEGA-consoles begon, bleven spellenmakers die moeilijkheidsgraad zo hoog mogelijk houden uit schrik dat spelers tot in de eeuwigheid dezelfde game bleven spelen, en dus niet zo snel meer een nieuwe game in huis haalden.
Geef mij dan maar het gamevoer van vandaag. De toegankelijkheid en de instelbare moeilijkheidsgraad, van een optie waarmee je quasi ongeschonden door de game wandelt tot de gruwelijk moeilijke Expert-, Commando- of ‘Are you nuts???'-modus voor geoefende spelers. Of de visuele pracht, want hoewel ik dringend ook eens een column moet leveren waarin ik graphicshoeren tegen de kar rijd, het oog wil ook wat. De tot in de puntjes verzorgde gameplay, die je alleen maar krijgt als je een heel team van ontwerpers bij elkaar zet in plaats van alles te laten doen door vijf man en een paardenkop. Enzovoort.
Zelfs het waandenkbeeld dat videogames spelen vroeger veel goedkoper was dan vandaag klopt helemaal niet. Als je de inflatie mee in rekening neemt, waren een Atari 2600-console of een Commodore 64-huiscomputer voor de portemonnee van hun tijd duurder dan pakweg een PlayStation 3 of een min of meer deftige pc nu. En de games hadden evengoed een winkelprijs van zo'n vijftig euro, waardoor ze dus merkelijk duurder waren.
Steek dus jullie weemoed waar de zon nooit schijnt, o boze nostalgici: het is niet omdat jullie nu niet meer kunnen volgen, dat het vroeger zoveel beter was. En sowieso moet je niet teveel blijven hangen in het verleden. Nù leven en een beetje vooruit kijken, dedju! Op zich is er niks mis met nostalgie, want tot u spreekt hier ook degene die maandelijks, met veel plezier, retrorubrieken voor andere bladen vult. Maar je moet dat zijn plaats geven: als schuldig pleziertje, zoals op tv naar The Voice van Vlaanderen kijken. Niet als een lensfilter waardoor je de huidige wereld bekijkt en afrekent.
Zo. Toch nog het merendeel van het verhaal on topic gebleven, niet? Binnen twee weken begin ik over de eerste keer dat ik een auto in de prak reed, in een column die eigenlijk over indiegames zou moeten gaan. Stay tuned!
Akkoord of niet akkoord? Laat het ons weten in de comments.
Aan de andere kant heeft het geen nut te gaan zitten wegkwijnen en je te ergeren aan hedendaagse toestanden, en er gewoon het beste van maken. Veel mensen laten die nostalgie inderdaad hun gedachten vertroebelen en zien de positieve elementen van hedendaagse evoluties en verschijnselen niet eens. 
Je hebt een 9lives account nodig om een reactie te kunnen plaatsen. Gelieve in te loggen of je te registreren!
Wat de rest betreft: je blijft inderdaad nogal wat oppervlakkig in je beschrijving. Soit, ik moet hierbij spontaan denken aan mensen die elke vorm van evolutie qua games afkraken, dus kgeef u overschot van gelijk. 
De logica van je eerste 2 zinnen! 
